ಭಾನುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 25, 2016

"ಸಾಂತ್ವನ"...

ಪ್ರತಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಸರಿ ರಾತ್ರಿ
ಬಸಿವ ಬೆಳದಿಂಗಳ
ಬೊಗಸೆಯಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು
ಇನ್ನೆರಡು ದಿನ ಬಿಸಿಲಲ್ಲೊಣಗಿಸಿ
ಹೊಸ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಅಂಟಿಸುತ್ತೇನೆ
ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಗೆ!..
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಿಂಚುಹುಳುಗಳು
ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೂ..

ಹರಿದ ಜೋಗಿಯ ಅರಿವೆಯ
ತೇಪೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಲುತಿಹ
ತಂಬೂರಿ ಸ್ವರಗಳ ಕೊಡು ನನಗೆ..
ನೆಂದಿವೆ ಕಾಗದಗಳು ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ
ಮರುಕ್ಷಣ ಒಣ ಪದಗಳು..
ಫಸಲು ನಾಳೆ ಹಸಿರಾಗಬೇಕಂತೆ!
ಬಿಸಿ ಸಾರಾದರೂ ಬರಲಿ ಹಳಸಿದನ್ನಕ್ಕೆ..

ಬತ್ತಿದ ಕೊರಕಲುಗಳ ನಕ್ಷೆ ಹಿಡಿ
ನನ್ನೆದೆಯ ಗದ್ದೆಯಲಿ ಮರು ವ್ಯವಸಾಯ..
ಒಂಟಿ ಕಾಲ ಧ್ಯಾನದ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಗೆ
ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ ಹಸಿದುಕೊಂಡಿರಲು..
ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ
ಗಟ್ಟಿ ದಾರ ಕಟ್ಟಿ
ಹಳೆಗೋಡೆ ಮೇಲೆ
ತೊಳೆದ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆದು
ತೂಗುಹಾಕಬೇಕು ಸಮ್ಮತಿಸು..

ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯಲಿ
ಬೇಲಿಗೂಟಗಳ ಕಿತ್ತೆಸೆದು
ಬಾನಂಗಳಕೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ
ಮಲಗಬೇಕು ನನ್ನದೇ ನೆರಳ ಹೊದ್ದು..
ಕನಸುಗಳಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಬೇರಿಳಿದು..
ಮುದುರಿ ಕೂರಲಿ ವಿಶ್ವವೇ ನನ್ನೊಳಗೆ
ಪ್ರೀತಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ;
ಮೊಗ್ಗುಗಳ ಮೈದಡವುವುದು ಗೊತ್ತೆನಗೆ...

~‘ಶ್ರೀ’
  ತಲಗೇರಿ

ಶುಕ್ರವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 23, 2016

"ನಿಲ್ದಾಣ"...

ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಗೂನು ಮೋಡಗಳು
ಗಾಳಿ ಕೂದಲ ಗಂಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ
ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡೆಂಬುದ ನೋಡದೇ
ಉದುರುತ್ತಿವೆ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ
ಗೆರೆಯೆಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ
ಒಳಗೊಳಗೇ ಗೀಚುವಾಗ...

ಅಚ್ಚ ಕಪ್ಪಿನ ಉಸಿರು
ಕೊಳವೆ ತುಂಬ ಬಿಡುವಾಗ
ಯಾರೋ ಮೂಗುದಾರ ಎಳೆದಂತೆ..!
ಒರಟು ಚರ್ಮಗಳ ತಿಕ್ಕಾಟಕ್ಕೆ
ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ
ಬೆಂಕಿಯುಗುಳುವ ತಾಕತ್ತಿತ್ತೆಂದು
ತಿಳಿದದ್ದು ಹವೆ ಹೆದರಿಕೊಂಡಾಗಲೇ!..
ಹೇಳಿದರು ಯಾರೋ,
ರೈಲು ಬಂತೆಂದು..

ಬೋಗಿಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಗೆ
ಅದೆಷ್ಟು ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು!
ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಒರೆಸುವಾಗ
ಅದೆಷ್ಟೋ ಚಪ್ಪಲಿಗಳ
ಬೆವರಿಗೆ ಬಣ್ಣವಿರಬೇಕಿತ್ತು...

"ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ..
ಹೊರಡುತ್ತದೆ ರೈಲು"...
ಗಡಿಬಿಡಿಯ ಕುಂಟೆಬಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ
ನೂಕು ನುಗ್ಗಲು ಕೈ ಬೀಸಲು..
ಕಿಟಕಿ ಸರಳುಗಳ ಹಿಂದೆ,
ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನಾಯಿಮರಿಯ
ಬಿಂಬ ಮೂಡುತ್ತದೆ ಅವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ..
ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ
ಬಿಳಿಹಲ್ಲುಗಳೆರಡು ನಾಚುತ್ತವೆ
ಹೆಸರು ಹೇಳಲು..
ಎಳೆದಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಕೀಲುಗಳು
ಇಷ್ಟಗಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ
ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ...

ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಹನಿಗಳು
ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಲೆಯ ನರಗಳ
ಮೇಲ್ಮೈಯ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ..
ಅಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಲೆಗಳು
ಕುಂತುಹೋದವರಿಗೂ ಅದರ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ..

ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ ಚೀಲ ಹಿಡಿದು..
ಹಳಿಗಳ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ
ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಮೇಣದ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ
ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿರಬಹುದೇನೋ
ಒಂದೆರಡು ತುಂಡು ಮಾತುಗಳು..
ನಾಳೆ ಸಂಜೆಯ ಬಯಲಲಿ
ಕುಳಿತುಕೊಳಲು ಎರಡು ನೆಳಲು...

~‘ಶ್ರೀ’
  ತಲಗೇರಿ

ಸೋಮವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19, 2016

"ಹೌದು, ಗಡಿಯಾರಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ"...

                    

     ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಮಾತನ್ನು ತಡೆತಡೆದು ಹೇಳಬಹುದೇ, ಅಷ್ಟೇನೂ ಗಮನಿಸದೆ ವಾಕ್ಯಗಳ ತಿದ್ದದೇನೆ.. ಪಾರಿಜಾತದ ನಗೆಯ ನಿನ್ನ ಕಂಗಳ ಕುಡಿಯ ಮೇಲುದುರಿದ ಇಬ್ಬನಿಯ ಕತೆಗಳನು ಹೆಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ನಾ ಬರೆಯಲೇನು.. ಪರಿಚಯದ ಪುರವಣಿಯ ಗರಿಗರಿಯ ಹಾಳೆಗಳ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಇರಿಸಲೇನು.. ನಾ ಒರಗಲೇನು ಹಾಗೇ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು.. ನೆನಪುಗಳನು ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು...ಹೌದಂತೆ ಗೆಳತೀ.. ಈ ನೆನಪುಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ ರೂಪವಂತೆ.. ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿ ಮೆದುಳಿನಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಂಟಿ ಕೂತ ಇಬ್ಬರದೂ ಒಂದೇ ಗಮಕವಂತೆ.. ನುಸುಳಿಬರುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಪಲುಕು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯಂತೆ!.. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಕಾಲವಂತೆ...

     ತುಂಬಾನೇ ವಿಚಿತ್ರ ಕಣೇ ಹುಡುಗಿ.. ಬದಲಾವಣೆಯನೇ ಕಾಲವೆಂದರೋ ಇಲ್ಲಾ, ಕಾಲವನೇ ಬದಲಾವಣೆಯೆಂದರೋ.... ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅದಲು ಬದಲೋ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ತೊಗಲೋ.. ಗಟ್ಟಿ ಬಿಗಿದ ಮಾಂಸಖಂಡ ಹವೆಯ ಹಟದಲಿ, ಜೋತುಬೀಳೋ ತನಕ ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ ‘ನಾನೂ’ ಕೂಡ ಹದಕೆ ಬರುವ ಹರಿವಿಗೆಂದೂ ತುಂಬು ಪ್ರಾಯವೇ?.. ಅಲ್ಲೂ ಎಳೆಯ ಮಧ್ಯ ಮುಪ್ಪುಗಳ ನ್ಯಾಯವೇ!.. ಅನುಕ್ರಮದ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲವೆಂಬುದು ಭ್ರಮೆಯೇ.. ಅಥವಾ ತೀರಲಾರದ ಉಪಮೆಯೇ!.. ಒಂದಷ್ಟು ಕಿಸೆಗಳನು ಹೊಲಿದುಕೊಡು ಮಾರಾಯ್ತೀ, ನೆನಪುಗಳನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎದೆಗೆ ತುಂಬ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ... ತೇಪೆ ಹಚ್ಚಿದ ಎದೆಯೊಳಗೆ ತಡವಿಕೊಂಡಂತೆಲ್ಲಾ.., ಎಂದೋ ಮಾಸಿದ ನುಣುಪು, ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಹೊಲಿದುಕೊಂಡ ಹಸಿ ಹುರುಪು, ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಅರ್ಧರ್ಧ ಬಿಟ್ಟ ದಾರದ ಸೋಂಕು.. ಇರಲಿಬಿಡು, ನೆನಪುಗಳಲಾದರೂ ನೀನು ಪಾಲುದಾರಳಾದೆಯಲ್ಲ!.. ನೇರಳೆ ಮರದ ನೆರಳ ಕೆಳಗೆ ನವಿಲುಗರಿ ತಂದು ಬಣ್ಣಗಳ  ಬೇರ್ಪಡಿಸು ಎಂದಿದ್ದೆಯಲ್ಲ.. ಕಾಲುದಾರಿಯ ಬೇಲಿತುದಿಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡ ಮೊಗ್ಗ ತಂದು ಹೆರಳ ಸಲಿಗೆಯ ಕೇಳಿಕೊಂಡ ನನಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಹಕ್ಕು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೂ, ಬಾಡಲಿಲ್ಲ ಮೊಗ್ಗು.. ಅರಳಿಕೊಂತು ಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ..! ಅಂದು ಒಮ್ಮೆ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರ ಬರೆದು ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ಬೊಟ್ಟು ಇಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಸ್ಪರ್ಶಕೊಂದು ಅರ್ಥ ಬಂದಿತ್ತು..

     ಆಗಾಗ ಹಲುಬುತ್ತೇನೆ ಹುಡುಗೀ.. ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾದ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾನೇ ನೆನೆಯಬೇಕು.. ನಿನಗೆಂದೇ ನಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಬಣ್ಣಗಳೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆದುಹೋಗಿ ಖಾಲಿಯೆಂಬ(?) ನಾನುಳಿಯಬೇಕು.. ಬೆರಕೆ ಬಣ್ಣಗಳು ನೀರಿನಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವವೋ, ನಾ ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು.. ಬೇಡ, ಬೇಡ.. ಮಳೆ ಬರುವುದೇ ಬೇಡ.. ನಿನಗೆಂದೇ ನಾ ಒಣಗಿಸಿಟ್ಟ ನಿನ್ನದೇ ಚಹರೆಗಳವು ಗೆಳತೀ.. ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳಿವೆ.. ನನ್ನತನವ ಅಡವಿಡಬೇಕಿಲ್ಲವಂತೆ ಕನಸು ಕಾಣೋದಿಕ್ಕೆ.. ನೆನಪುಗಳೇ ಕನಸುಗಳೆಂದು, ಕನಸುಗಳೇ ನೆನಪುಗಳೆಂದು ಬಿಕರಿಗಿಡುತ್ತೇನೆ.. ದರ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಡ; ಇದು ಮನಸಿನ ವ್ಯಾಪಾರ.. ! ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ದಿನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಒಪ್ಪಂದ ಶುರುವಾಗಬಹುದು.. ಮತ್ತ್ಯಾವುದೋ ಲೇಖನಿ ಇನ್ನೊಂದು ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಬರೆಯಬಹುದು.. ನಾನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಹೌದು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಗಡಿಯಾರಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ...


~‘ಶ್ರೀ’
  ತಲಗೇರಿ 

ಶನಿವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 17, 2016

‘ಅನ್ವೇಷಣ’ದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ...

                 


     ಈ ಹುಡುಕಾಟ ಎನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಒಂಥರಾ ವಿಸ್ಮಯ.. ಯಾರೂ ಇದರಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ; ಈ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನೇ ವಸ್ತುವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಶ್ರೀ ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಬರೆದಂಥ ಕಾದಂಬರಿ ‘ಅನ್ವೇಷಣ’. ಪಾತ್ರಗಳ ಗಟ್ಟಿತನ, ಕತೆಯ ಓಘ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಓದುಗನಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಾಗೇ ಎದೆಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರಸಾಸ್ವಾದಕನಾಗುವುದೇ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ ಎನಿಸಿತು.‘ಅನ್ವೇಷಣ’ದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡ ನೆರಳು ಬೆಳಕುಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಈಗ ಹೀಗೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...

     ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಆಲೋಚನೆ, ನಿರ್ಧಾರ, ಕೆಲಸಗಳ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರಾಗುತ್ತದೆ; ಅನುಕ್ರಮವಾಗೇ ಜರುಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ.. ಇದು ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪದಾರ್ಥಗಳಂತೆ!.. ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಬೇರೆಯದಾಗಿಯೇ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿನ ತಿರುಳು ಇನ್ನೇನೋ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅಂತೆಯೇ ಸಂಬಂಧಗಳು; ಹೊರಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನ ಸಂಬಂದ್ಘಕ್ಕೆ ಕಲ್ಪನೆಯ ರೆಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟು, ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕೆಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕಾದರೂ ಇಳಿಸಬಹುದು ( ಇಳಿಸುತ್ತೇವೆಂಬುದೂ ಭ್ರಮೆಯೇ?! ).. ಆದರೆ ಆ ಸಂಬಂಧದ ಒಳ, ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮವರು ಎಂದುಕೊಡವರ ಬಗೆಗಿನ ಯೋಚನೆಗಳ ವರ್ತುಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು ಗಾಢವಾಗಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ; ಅದು ಎಂಥಹುದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದರೂ!.. ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಒಂದು ಕಡೆ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಹೋಗುವ ಪಾತ್ರವೊಂದನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಜನರ ಮೂಲಕ ಅಂದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನಶೈಲಿಗೂ, ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಥಟ್ಟನೆ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

     ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಓಡಾಡೋ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಗರಿಕೆಯೂ ಬೆಳೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಾರಿಗೂ ‘ತನ್ನವರದ್ದು’ ಅನ್ನುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ದಾರಿಯ ಧ್ವನಿ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಚಿಗುರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅಥವಾ ಉಳಿದುಹೋಗಲಿ ಅನ್ನುವಾಗ ಸಂಬಂಧದ ಬೇರುಗಳ ಗಟ್ಟಿತನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಸಹಾಯಕ ದಾರಿಯ ಮೌನವು ಕಣ್ಣನ್ನು ತೇವವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ನೆನಪುಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕೊಲ್ಲುತ್ತವೆ ; ಆದರೆ ಭಯವನ್ನು ಮೀರಿದವನು ಸಾವಿಗೆ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ.. ಯಾವಾಗಲೂ ಕೇವಲ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ತಂದ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಋಣದ ಭಾರ ಕಡಿಮೆ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆಯೆಂದು ಶ್ರೀಯುತರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

     ಒಂದು ಕಡೆ ಓದುವ ಮನಸ್ಸು (ಕರ್ತವ್ಯ), ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನ ಸೆಳೆತ (ನಾವು ಹಾಕುವ ಸೋಗು), ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲೆಯುವಿಕೆ (ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುತನ), ಹುತ್ತದೊಳಗೆ ಕೈಯಿಡುವಿಕೆ, ರೈಲುಹಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು (ಭಂಡತನ), ಆಗಾಗ ಅಳುವ ಹುಡುಗ (ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹತಾಶ ಭಾವ), ಒಂದಷ್ಟು ಗುಟ್ಟುಗಳು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಸ್ಥಿತಿ, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇರುವ ಒಂದು ಸತ್ತ್ವಯುತ ಅಧಿಕಾರ, ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ಸಾಗುವ ಗಾಯ, ಬೇನೆಗಳು, ನಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡುವ ಅನುಭವ ಮುಪ್ಪಂತೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೌಢ, ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಒರೆಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳೊಂದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದರ ಕಡೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರ ವಸ್ತುವಿನ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆವ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೇ ಹೀಗೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವವೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಕತೆಯ ತುಂಬಾ ಅಲೆದಾಡುತ್ತವೆ

     ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಮೇಲಿನ ಗಾಯ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸೋದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ನಾವು ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ನೋವು ದೈಹಿಕವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿರಲಿ, ಗಮನಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಅಂದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ...

     ಮನುಷ್ಯ ತನಗೇ ತಾನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿಯೂ ತಡವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಚಿತ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದಾಗ, ಅರೆಬರೆ ಸುಳ್ಳು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಸತ್ಯ ಸುಳ್ಳುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವರವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇ! ಯಾವತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ತನಗೇ ತಾನು ನಿಜ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ, ಆಗ ಆತ ಒಂದು ಮಟ್ಟ ಮುಟ್ಟಿದ ಅಂತ ಅರ್ಥ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

     ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ ನಾವು ಮಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ಅರ್ಥ. ಆ ನಿರಾಸಕ್ತಿ, ಒಳಗಿನ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಪೂರಕ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯುವ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ, ಆಸಕ್ತಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿಗಳು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅಕ್ಕಿ ಬೇಯುತ್ತದೆ, ಬೇಳೆಯೂ ಬೇಯುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಉತ್ತಮ ಊಟದ ರುಚಿ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯನ ಆಸೆಗಳು ಆತನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವನ್ಮುಖಿಯಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದು ನಮಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.

     ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸುವ ತಪ್ಪುಗಳು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮೇಲಾದ ಕಲೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕಲೆಯನ್ನು ತಿಕ್ಕಬೇಕು, ಹಳೇ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ಮತ್ತೆ ಮರುಹುಟ್ಟು ಇರಬೇಕು.

     ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ಜೀವನವನ್ನು ತುಂಬ ಕಂಡವರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಕಾಣದವರಲ್ಲಿ ಅದರ ಕಲ್ಪನೆಯಷ್ಟೇ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

     ಬರೆಯುವಿಕೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಶ್ರೀಯುತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಎಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಒಂದು ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿತನ ಇರಬೇಕು, ಬರೆದದ್ದು ನೆಲೆ ಕೊಡಬೇಕು, ಅನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಬರವಣಿಗೆಯ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

     ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೂರ ತಳ್ಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಬಹುಶಃ ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ತಿಕ್ಕಾಟದ ಮೇಲಿನ ಜಿಗುಪ್ಸೆಯೋ ಅಥವಾ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಅರ್ಥ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರದ ತಳಮಳದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವೋ.. ಹಪಹಪಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸುಕ್ಕಾಗುತ್ತೇವೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ಏಳುತ್ತೇವೆ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನ್ಯಾವುದರಲ್ಲೋ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಕೊನೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮುಖವನ್ನಿಟ್ಟುಕೂಂಡು ಸಮಾಧಾನದ ಭ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುತ್ತೇವೆ.

     ನಾವದೆಷ್ಟು ಜನ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತರಿದ್ದೇವೆ? ಏನೋ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಕನವರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ಕನವರಿಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣಗಳಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಹಗಲಿನ ಚುರುಕಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಕಾಲುದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇರದೆ!.. ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರು ನಾವೇ.. ಸಂಬಂಧಗಳ ಹೆಸರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾದ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ನಾವೇ ಹುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ವಾ?..

     ಬದುಕಿನ ಒಂದಷ್ಟು ಪುಟಗಳು ಖಾಲಿ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವು ಮುಂದೆ ಬರೆಯಬೇಕಾದವುಗಳು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ!.. ಬಹುಶಃ ಇದನ್ನೇ ಹುಡುಕಾಟ ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ..!

     ಸಾವು ಭೌತಿಕವಾದದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಬೌದ್ಧಿಕವಾದದ್ದು.. ಹೊಸಹುಟ್ಟು, ಪುನರ್ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುವ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪಕ್ವತೆಗೆ ಪರಿಕರವಾಗಬೇಕು.. ನಿಜ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅರಿತಿದ್ದರೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆಗ ಸಿಕ್ಕ ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಯುತ್ತೇವೆ, ಹಾಗೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತೇವೆ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ!).. ಆಗಾಗ ಸತ್ತು ಹುಟ್ಟಬೇಕಂತೆ, ಹೇಗೆ?.. ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯದ ಮರುಹುಟ್ಟೇ ಅಥವಾ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ್ದೇ?.. ಪ್ರತೀ ಸಲ ಮುಖವಾಡ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಸಾವು ಹುಟ್ಟಿನ ಸರಸ ಖಚಿತವೇ? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳ ಭಾಗವಾಗುವಾಗ ‘ನಮ್ಮದು’ ಅಂತ ಒಂದು ಭಾವ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಒಂದಕ್ಕೇ ಆತುಕೊಳ್ಳುವವ ಬಹುಶಃ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ!.. ಪಾತ್ರಗಳ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಡುವಿನ ಎಳೆತ, ಸೆಳೆತ, ಬಿಗಿತಗಳೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾಗಿಸುವುದು?!.. ಅಥವಾ ತಡೆದು ತಡೆದು ಬಣ್ಣಬಿಡುವ ತೀವ್ರತೆಯ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು.. ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ, ಹುಡುಕಿಯೇ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ.. ಅದುವೇ ನಮ್ಮದೆಂದು ಅಥವಾ ಅದೇ ನಾವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಅಥವಾ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಬಹುಶಃ ನಮಗಿರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ. ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಹುಡುಕುವುದು ನಾವಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ಅವರಾಗಿ!.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ನಾನಾದರೂ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ? ಅಥವಾ ನಾನು ನನ್ನ ಚಿತ್ರ ಇಷ್ಟೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಎಳೆದ ಗೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ನಾನಿದ್ದೇನೆ?!.. ಇದೇ ‘ಅನ್ವೇಷಣ’... :) :) :)


~‘ಶ್ರೀ’
  ತಲಗೇರಿ

ಗುರುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8, 2016

ಇದಿರು...

ಕಲ್ಲು ಮೂಳೆಗೆ ಮಣ್ಣ ತೊಗಲು
ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಕುಂತ ಪಾತ್ರೆ
ಹಗುರ ದಪ್ಪ ಉದ್ದ ವಿರಳ
ಒರಟು ಡೊಂಕು ಕಣ್ಣ ತಂಪು
ಅರ್ಧ ಸೀಳಿದ ನಗ್ನ ಸೌದೆ..
ಗೆದ್ದಲಿಡಿವ ಮುನ್ನ ಸೇರಿಕೊಂಡ
ನೀರನೊಸರದ ತೆಂಗು
ತೂತು ಕೊರೆದ ಮಧ್ಯ ಕೋಟೆ..
ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ ಬಣ್ಣಗಳ ಕಾವಿಗೆ
ಸುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು ತಮ್ಮ ಕೂದಲು..
ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಉಸಿರು ಅವಳದು...

ತಳವ ಸೋಕಿ ಗಾಳಿ ಜೀಕಿ
ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂತು ಧೂಮ
ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ
ಗೆಜ್ಜೆ ತೊಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ..
ಹಂಗುಗಳ ಎಂಜಲು ತಿಕ್ಕಿದ
ಪುಟದಿ ಹೊಸ ಪೀಠಿಕೆ..
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಕೂರುವಾಸೆ
ಎಲ್ಲ ಅಕ್ಷರಕೆ...

ಅಕ್ಕಿ ಬೆಂದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲೇ
ಕದ್ದು ಸುಟ್ಟನಂತೆ, ಓ ಅವನು..
ಗೋಗರೆದು ಕೊಂಡ ನಾಲ್ಕು ಮೀನು
ಬೆಂದು ತಿಂದ ಮೇಲೆ
ಶವಕೆ ಮುಕ್ತಿ..
ಸಾಕ್ಷಿಗಂತೆ ಎದೆಯ ಮುಳ್ಳು
ಸರಸದಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡ
ಒಂದೇ ಬಣ್ಣದ ಪುಡಿ
ಒಟ್ಟು ಸ್ರವಿಸಿ ಉಳಿದ ಹೆಪ್ಪು ಮೇಣ
ಇಂಗಿಕೊಂಡ ಗಂಧ..
ಕಕ್ಕಬೇಕೇ ಸಹ್ಯ ಅಸಹ್ಯಗಳ
ಉದುರಿಬಿದ್ದ ಒಂಟಿ ರೆಕ್ಕೆ ಮೇಲೆ!..

ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ ನಾಳೆ
ಹಳಸಲು ತಿಂದ ಆ
ತಗಡು ಪಾತ್ರೆ ದಂಟುಕೋಲಿನವನು
ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಯುಬ್ಬಿದ ನಾನು..
ಯಾರ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಗಳು
ಕಂತ ಹಸಿವ
ನೀಳ ನೆರಳ ಬಿಟ್ಟಿಹುದೋ
ಯಾರ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಗೆಷ್ಟು ತೂಕವೋ‌..
ಮತ್ತೆ ಅವಳು ಒಲೆಯ ಇದಿರು...

~`ಶ್ರೀ'
    ತಲಗೇರಿ


ಗುರುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1, 2016

ಪಾಚಿಗಟ್ಟಿದ ಛಾವಣಿಯ
ತೆಳು ಬಿರುಕಿನಲಿ ನುಸುಳಿಬಂದ
ಬಿಸಿಲ ಕೋಲಿಗೇನು ಕೆಲಸ ಅಟ್ಟದಲ್ಲಿ!..
ಹದಿನೆಂಟರ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಮಾಗಿಯಲ್ಲಿ
ಅವಳ ಎದೆಭಾರ ನೆನೆಯುತ್ತ
ಕಾಲುಗುರಿಂದ ತಲೆಗೂದಲ ತನಕ
ಬಿಸಿ ದಾಸ್ಯಕೊಳಪಟ್ಟ ಗಳಿಗೆಗೆಲ್ಲಾ
ಒಳಗೊಳಗೇ ಉನ್ಮತ್ತ ಮರದ
ತುಣುಕೊಂದು ಬಿದ್ದಿಹುದು..
ಕಾಲವೆಂಬುದು ಶಾಪವೇ;
ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ...

ಗಟ್ಟಿ ಅಪ್ಪಿ ನಿಂತುಕೊಂಡವು
ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳು, ಕಾಲು..
ತುಂಬು ಕೆನ್ನೆ ಒಮ್ಮೆ ತಿಕ್ಕಿ
ಕಚ್ಚಲೂನು ನನ್ನೇ ಹುಡುಕಿ
ಅತ್ತು ಸುತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕವು
ಅವರ ಮನೆಯ ಎಳೆಯ ತೊಗಲು..
ಗಟ್ಟಿ ಬಿಗಿದ ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ
ಯಾವ ಚಿಟ್ಟೆಯದೋ ಹೂವ ಎಸಳು...

ನಾಲಿಗೆಯ ಅಂಕುಡೊಂಕಿಗೆ
ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ನೀಳ ಉಸಿರು..
ಆಚೆ ಮನೆಯ ಮೂಲೆ ಬದಿಯ
ಎರಡು ತಿರುವನೂ ದಾಟಿ ಬಂದ
ಕಾಲ ಕತೆಯ ಕೇಳುಗ..
ಎದೆಯ ಹೊಲದಿ
ಒಂಟಿಕಾಲಲಿ ತಂಗಿಹೋಗುವ
ಕೊಕ್ಕರೆಯ ಕೊರಳಿಗೂ
ಗೂಡುಕಟ್ಟುವ ಕನಸ
ಹೆಣೆದಿದ್ದು ಇದರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ..

ಆಗಾಗ ಎಣ್ಣೆಯಲಿ ಅರೆಗಂದು ಬಣ್ಣ
ಹಚ್ಚುವವರಿಲ್ಲ, ಚಪ್ಪಲಿಯ ಜೊತೆಗಳು
ಬೇರೆ ದಾರಿಯಲಿ ನಡೆದಾಗ..
ಜೇಡಬಲೆಯ ಸುತ್ತೋ ಪೊರಕೆ
ಅಟ್ಟಕೊಮ್ಮೆ ಬಂದರೆ
ಕುಂಟುತ್ತಲೇ ಗೀರುಗಳ ತೋರಬಹುದಿತ್ತು..
ತಲೆಮಾರುಗಳ ತೊದಲು
ತಿದ್ದಿಕೊಂಡ ಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದುಸುರುತಿಹುದು
ಬರೀ ಮೂಕಧಾಟಿಯ ಪಲುಕು..
ಗೆದ್ದಲಿಗೆ ಅರ್ಧರ್ಧ ಖಾಲಿಯಾಗುವಾಗ
ಮರುಗುತ್ತಿತ್ತು ಕರೆಯದೇ ಬಂದ ಬಿಸಿಲು..
ಮತ್ತೆ ಅವನೆದುರು
ಪಳೆಯುಳಿಕೆಯೆಂದೇ ರುಜುವಾತಾಗಿತ್ತು..
ಉಳಿಯಬೇಕಂತೆ ನೆನಪುಗಳಿಗೆಂದೇ
ಒಂದು ಗುರುತು...

ಶೀರ್ಷಿಕೆ: ‘ಮುರಿದ ಕುರ್ಚಿ’

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಳ್ಳಿಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಮುರಿದ, ಮರದ ಕುರ್ಚಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ.. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಾಲ್ಯದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿದ್ದ, ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿನ ಲಾಲಿತ್ಯದ ಆ ಸ್ಥಿರಜೀವಗಳಿಗೆ ಈ ಕವಿತೆ ಅರ್ಪಣೆ :) ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಆ ಕುರ್ಚಿಗಳ ಮೈದಡವುವ ಖುಶಿಯು ನಮ್ಮದಾಗಲಿ :) :) :)

~‘ಶ್ರೀ’
  ತಲಗೇರಿ